نوشتن خوب تنها به تمرین جملهسازی وابسته نیست؛ بخش مهمی از آن از مطالعه دقیق و پیوسته شکل میگیرد. نویسنده با خواندن آثار متنوع، با شیوههای تازه بیان، ساختارهای روایی و زاویههای متفاوت نگاهکردن به موضوعات آشنا روبهرو میشود.
مطالعه فعال بهجای خواندن گذرا
مطالعه زمانی بیشترین تأثیر را بر نوشتن دارد که با توجه و پرسشگری همراه باشد. مشخصکردن جملههای مهم، یادداشتبرداری از استدلالها و بررسی نحوه آغاز و پایان متن، خواننده را از دریافتکنندهای منفعل به تحلیلگری دقیق تبدیل میکند.
لازم نیست زمان زیادی به این عادت اختصاص داده شود. بیست دقیقه مطالعه متمرکز در هر روز، اگر بهصورت منظم ادامه یابد، بهتدریج دامنه واژگان، قدرت تحلیل و توانایی انتقال روشن مفاهیم را افزایش میدهد.
هر صفحهای که با دقت خوانده میشود، امکان تازهای برای بهتر نوشتن در اختیار ما قرار میدهد.