وقتی چراغ‌های خیابان کم‌جان می‌شوند و آخرین اتوبوس‌ها به پایانه می‌رسند، تهران چهرهٔ دیگری پیدا می‌کند؛ شهری که در سکوت شب، ریتم پنهانش را آشکار می‌کند. در این گزارش، شبی را کنار کسانی گذرانده‌ایم که زندگی‌شان از دل تاریکی می‌گذرد.

کسانی که شب کار می‌کنند

نانوای سحرگاهی، رانندهٔ آژانس، پرستار شیفت شب؛ هرکدام بخشی از شهری هستند که هرگز به‌تمامی نمی‌خوابد. برای آن‌ها شب نه پایان روز، که آغاز کار است.

آنچه در دل شب آموختیم

• شهر شبانه مهربان‌تر و آرام‌تر از تصور ماست.
• بسیاری از خدمات روزمره، مدیون کارگران شب‌اند.
• سکوت شب، فرصتی برای دیدن جزئیاتی است که روز پنهان‌شان می‌کند.

«شب که می‌شود، شهر انگار حرف‌های نگفته‌اش را زمزمه می‌کند.»